نه مهمان شکم گشتم به کویت

بس آزار جگر بیرون تراوید

به شیرین گفت کای چشم مرا نور

مشو زینگونه نیز از مردمی دور

که جان از دیده شد مهمان رویت

چو خواندی تشنه را بر چشمه ساری

به تر کردن لبی بگذار باری