که شیرین باد از من عیش پرویز

چو خواندی تشنه را بر چشمه ساری

به تر کردن لبی بگذار باری

شکر پاسخ شد از پاسخ شکر ریز

همه آتش بسوی خود مکن ساز

که داری در یکی سودا دو انباز

وگر تو ناصبوری کز تو دورم