جگرها از بلارک چاک می شد

کمان می کردش از ابرو اشارت

باستقبال مرگ از تیغ خوردن

همی شد پای کوبان سر ز گردن

به گردون بانگ چاکا چاک می شد

به گرمی تو سنان چون برق گشته

میان آب و آتش غرق گشته