نهاد از زخمه چون برزد تمامش

به دامان بزرگ امید و شاپور

نوا سازی که بودش بار بد نام

نوائی ساخت آن روز آبگین فام

نوای گنج باد آورد نامش

چو در مجلس نوازش کردش از عود

براورد از دماغ عاشقان دود