رسید آن در بی قیمت به دریا

ولیکن در هوای یار چالاک

چو شیرین دید کز خس رفته شد راه

به بی صبری شتابان گشت چون ماه

چو خور در بره و مه در ثریا

گلشن تر شد خزان را باد بنشست

به آزادی چو سرو آزاد بنشست