به دستوری شد از شیرین شکرخوار

به جائی کاتشی در خرمن افتد

کجا میرد چو در وی روغن افتد

چو خورد آن باده را مست جگر خوار

دهان را با دهانش هم نفس کرد

لبش بوسید و هم بر بوسه بس کرد

ز مقصود آنچه باید در نظرگاه