بود محتاج رویت چون گدائی

نه پاینده است بر مردم جوانی

نه کس را اعتماد زندگانی

چه بختست اینکه چون من پادشائی

کنونم ده زکات خوبی خویش

که فردا من غنی گردم تو درویش