ظرافتهای شاپور از سر حال

ز شیرین هم به شکر گشت خرسند

نوای باربد بر ماه می شد

دل زهره ز ره بی راه می شد

عطارد را ورق می کرد پامال

شهنشه کایتی بود از ظرافت

سخن را آب می داد از لطافت