عطارد را ورق می کرد پامال

نوای باربد بر ماه می شد

دل زهره ز ره بی راه می شد

ظرافتهای شاپور از سر حال

شهنشه کایتی بود از ظرافت

سخن را آب می داد از لطافت

شکر خود نیشکر خائی دگر بود