شهنشه کایتی بود از ظرافت

دل زهره ز ره بی راه می شد

ظرافتهای شاپور از سر حال

عطارد را ورق می کرد پامال

سخن را آب می داد از لطافت

شکر خود نیشکر خائی دگر بود

که سر تا پا ز شیرینی شکر بود