سخن را آب می داد از لطافت

ظرافتهای شاپور از سر حال

عطارد را ورق می کرد پامال

شهنشه کایتی بود از ظرافت

شکر خود نیشکر خائی دگر بود

که سر تا پا ز شیرینی شکر بود

دهانش را ده چشمش را روایت