شکر خود نیشکر خائی دگر بود

عطارد را ورق می کرد پامال

شهنشه کایتی بود از ظرافت

سخن را آب می داد از لطافت

که سر تا پا ز شیرینی شکر بود

دهانش را ده چشمش را روایت

زبان خاموش و مژگان در حکایت