که سر تا پا ز شیرینی شکر بود

شهنشه کایتی بود از ظرافت

سخن را آب می داد از لطافت

شکر خود نیشکر خائی دگر بود

دهانش را ده چشمش را روایت

زبان خاموش و مژگان در حکایت

ز رامشگر ستد چنگ خوش آواز