دهانش را ده چشمش را روایت

سخن را آب می داد از لطافت

شکر خود نیشکر خائی دگر بود

که سر تا پا ز شیرینی شکر بود

زبان خاموش و مژگان در حکایت

ز رامشگر ستد چنگ خوش آواز

روان دستی فرود آورد بر ساز