زبان خاموش و مژگان در حکایت

شکر خود نیشکر خائی دگر بود

که سر تا پا ز شیرینی شکر بود

دهانش را ده چشمش را روایت

ز رامشگر ستد چنگ خوش آواز

روان دستی فرود آورد بر ساز

برون برد از دل جوشان خلل را