به حلوا در شد انگشت درازش

در او پیچید چون در گل گیائی

غلط کردم که در گنج اژدهائی

شکر خائیده شد در زیرگازش

به گنج انداخت مارش مهره خویش

صدف بستد ز باران قطره خویش