چو تقدیر است ما را قطع پیوند

به تیغ از یکدگر نتوان جدا کرد

و گر خواهد دو تن را نام فراهم

به صد زنجیر نتوان بست با هم

رضا دادم به تقدیر خداوند

چو وقت آید که این غم بر سر آید

مراد از بام و بخت از در آید