سوادی پر ز آب زندگانی

ز دوریت ار چه دورم از همه کام

چو افتاده است می سازم به ناکام

فرستادی به سوی من نهانی

مفرح نامه ای کز ذوق آن راز

امید مرده در تن زنده شد باز

دران پرسش که از یار کهن بود