کنون چندان که می رانم ز پیشش

که نه گل دید ازین بستان نه گلزار

دلش روزی که پهلوی من آمد

نه من خواندم که خود سوی من آمد

تمنا بیش می بینم به خویشش

کسی کز بهر من کوشد به جانی

گرش ندهم دلی باری زیانی