بگفتا گر غم شیریسنت غم نیست

بگفتش پیشه دیگر چه دانند

بگفتا غم دهند و جان ستانند

بگفتش تلخی غم هیچ کم نیست

بگفت از درویش چونی درین سوی

بگفتا مردم از غم دور از آن روی

بگفتش بر تو اندازد گهی نور