بگفت آری ولیکن چون مه از دور

بگفت از درویش چونی درین سوی

بگفتا مردم از غم دور از آن روی

بگفتش بر تو اندازد گهی نور

بگفت او را مبین تا زنده مانی

بگفتا مرگ به زان زندگانی

بگفت ار زو به جان باشد زیانی