که این بود از قضا بر من نبشته

که چونی وز کجا افتادت این روز

که می سوزد دل من بر تو زین سوز

جوابش داد مرد غم سرشته

چو باشد دست تقدیرم عناگیر

کجا بیرون توانم شد ز تقدیر

بگفت دیده چون دل مایل افتاد