دگر ره کاین سخن بشنید فرهاد

به آب دیده تر کردند خاکش

هزار افسوس از ان شاخ جوانی

که بشکست از دم باد خزانی

نشان هوشمندی رفتش از یاد

بزد زانگونه سر بر سنگ خارا

که جوی خود شد از سنگ آشکار