ز چهره خون ز مژگان خاک می رفت

که جوی خود شد از سنگ آشکار

به جوی شیر در شد جوی خونش

دل که خون گرفت از بوی خونش

میان خاک و خون افتاده می گفت

که آه ای بخت بی فرمان چه کردی

به دردم می کشی در مان چه کردی