چو خسرو جرم خود را یافت پاداش

جزای آن که من کردم همین است

نکو را نیک و بد را بد شمار است

به پاداش عمل گیتی به کار است

پشیمان وار گشت از دیده خون پاش

طمع یک بارگی برداشت از دوست

رضا بی مغز گشت و کینه بی پوست