رضا بی مغز گشت و کینه بی پوست

چو خسرو جرم خود را یافت پاداش

پشیمان وار گشت از دیده خون پاش

طمع یک بارگی برداشت از دوست

ز ارمن در مدائن رفت غمناک

ز حسرت کام خشک و دیده نمناک