همائی را مکش در چنگل زاغ

به آب دیده با شب راز می گفت

ز روز بد حکایت باز می گفت

همی نالید کای شب چند ازین داغ

به پایان شو که من زین بی قراری

به خواهم مردن از شب زنده داری

چو خسبی آخر ای صبح سیه روی