مگر دود دلم عالم سیه کرد

که امشب خاستن را وقت گم کرد

مگر شد بسته مرغ صبح در دام

که بانگی در نمی آرد به هنگام

دم من شمع گردون را تبه کرد

وگر نه کی شبی را این درنگ است

که گردون بسته و سیاره لنگ است