که ای در هر دلی داننده راز

به روشن خاطری بر زد علم را

به مسکینی جبین بر خاک مالید

ز دل پیش خدای پاک نالید

به بخشایش درت بر همگنان باز

ز بی کامی دلم تنگ آمد از زیست

تو میدانی که کام چون منی چیست