چو تو امید هر امیدواری

به بخشایش درت بر همگنان باز

ز بی کامی دلم تنگ آمد از زیست

تو میدانی که کام چون منی چیست

امیدم هست کامیدم بر آری

جز این در دل ندارم آرزوئی

که یابم از وصال دوست بوئی