که برداری غم از پیراهن من

بدان دل کو بود با نیستی شاد

بدان سینه که دارد عشق جاوید

به هجرانی که هست از وصل نومید

نهی مقصود من در دامن من

گرفتارم به دست نفس خود رای

به رحمت بر گرفتاری ببخشای