توانی کز تو نتوان داشت مستور

بر آور آرزویی را که دارم

کلید آرزو نه در کنارم

اگر چه ماجرا هست از ادب دور

نخستم در لباس آرزو پوش

پس این جرمم بستاری فرو پوش

چو شیرین از سر صدق این دعا کرد