به می بنشست با خاصان درگاه

فرود آورد هر مرغی به یک تیر

به گلزار آمد از نخجیرگه شاد

بساط افگند زیر سرو شمشاد

بر آمد بانگ نوشا نوش بر ماه

پیاپی گر چه می میکرد بر کار

نمی رفت از سرش سودای دلدار