جهان شب شد به چشم نیم خوابش

مه اندر برج عصمت مانده مستور

تعجب کرد و حیران ماند زان کار

که نخل بارور چون گشت بی بار

که ماند اندر پس کوه آفتابش

به خواری بازگشتن خواست در حال

که خواندش نازنین ز آواز خلخال