نبینم ره چو رویت بینم از دور

نه دلسوزی که با او راز گویم

ندانم کاین گره تا چون کنم باز

که با بیگانه نتوان گفت این راز

چو مرغ شب که کورش بینی از نور

برانم زین دل دیوانه خویش

که آتش در زنم در خانه خویش