چو دریا شد تهی گاه زمین پر

پس آنگه بر طریق آن دو همکیش

معین کرد کابینی ز حد بیش

به باریدن در آمد گوهر و در

روان شد با عروس خویشتن شاه

که بیند جلوه خورشید با ماه

شه از بس خوش دلی رو در زمین برد