ز حلقه در دل شب تیر می جست

که خون پخته جست از نافه خام

به تیزی در عقیق الماس می راند

نهالی در شکاف غنچه بنشاند

که گلگونش به جوی شیر می جست

نه جوی شیر بلک آن جوی خون بود

رو از فرهاد پرسش کن که چون بود