به گفتن نیست چندان آرزویم

دم روحانیان کردی معطر

به پاسخ شکرین کردم زبان را

که ای نامت حلاوت داده جان را

ولی چون باز می پرسی بگویم

خدایم داد چندانی خزینه

که دریا زو بود یک آبگینه