فراغ دل مرا از صد یکی بود

که با سبع شدادش بست بنیاد

ولی ترسیدم از گل خنده باغ

که دانم رقص کبک از جستن زاغ

هوس بسیار و فرصت اندکی بود

بدین ابجد که طفلان را کند شاد

مثالی بستم از تعلیم استاد