چون لاله، جبین شگفته می داشت

می داشت خرد هنوز پاسش

اندیشه هنوز خام بودش

دل در غم ننگ و نام بودش

داغی به جگر، نهفته می داشت

می سوخت چو شمع با رخ زرد

در گریه و سوز خنده می کرد