داغی به جگر، نهفته می داشت

اندیشه هنوز خام بودش

دل در غم ننگ و نام بودش

چون لاله، جبین شگفته می داشت

می سوخت چو شمع با رخ زرد

در گریه و سوز خنده می کرد

دانا رقمش به تخته می جست