می سوخت چو شمع با رخ زرد

دل در غم ننگ و نام بودش

چون لاله، جبین شگفته می داشت

داغی به جگر، نهفته می داشت

در گریه و سوز خنده می کرد

دانا رقمش به تخته می جست

او تخته به آب دیده می شست