دانا رقمش به تخته می جست

داغی به جگر، نهفته می داشت

می سوخت چو شمع با رخ زرد

در گریه و سوز خنده می کرد

او تخته به آب دیده می شست

استاد، سخن ز علم می راند

او جمله کتاب عشق می خواند