بودند به زاری آن دو غم خوار

و آتش به دلش گرفته می سوخت

هر چند که غنچه بود سر بست

می کرد ز بوی خلق را مست

در چنبر یکدگر گرفتار

یاران که به هر کناره بودند

دزدیده در آن نظاره بودند