دانی که جهان فریب ناکست

بنشاند ز راه مهربانی

گفت ای دل و دیده مرا نور

از روی تو باد چشم بد دور

آسودگیش غم و هلاکست

هر کاسه که خوان دهر، دارد

پنهان، به نواله، زهر دارد