شد خانه ز آه آتش اندود

می دارد ز گریه خاک را رنگ

هر ناله که عاشقانه می زد

آتش ز لبش زبانه می زد

چون تربت مجرمان پر از دود

صبری نه که دل به راه دارد

واندیشه به دل نگاه دارد