چون تربت مجرمان پر از دود

هر ناله که عاشقانه می زد

آتش ز لبش زبانه می زد

شد خانه ز آه آتش اندود

صبری نه که دل به راه دارد

واندیشه به دل نگاه دارد

یاری نه که سینه را بکاود