صبری نه که دل به راه دارد

آتش ز لبش زبانه می زد

شد خانه ز آه آتش اندود

چون تربت مجرمان پر از دود

واندیشه به دل نگاه دارد

یاری نه که سینه را بکاود

خونابه دل برون تراود