واندیشه به دل نگاه دارد

شد خانه ز آه آتش اندود

چون تربت مجرمان پر از دود

صبری نه که دل به راه دارد

یاری نه که سینه را بکاود

خونابه دل برون تراود

با زیستنی چنان که دانی