آهی به جگر فرود می خورد

می کرد سرود عشق تکرار

بی صرفه همی شتافت چون کور

بی رشته همی تنید چون مور

والماس به سینه خرد می کرد

زین گونه به چاره ای که دانست

می کرد شکیب تاتوانست